كارشناسان ارتباطات عصر حاضر را عصر دانايى و تبادل اطلاعات نام نهادهاند، در حوزه اقتصاد، بانكدارى و تجارت الكترونيك، در عرصه سياست دولت الكترونيكى و انتخابات رايانهاى در عرصه ارتباطات، روزنامهنگارى الكترونيكى از مصاديق آن هستند.
رسانهها فضاي جريانهاي سياسي طي دهههاي اخير ارتباطات و رسانه ها تحولات بنياديني – از لحاظ كمي و كيفي – داشتهاند. برخي از ويژگيهاي اساسي اين تحولات بنيادين را ميتوان به شرحي كه در ادامه اطلب ميآيد تقسيمبندي كرد :
سرعت بالای ابداعات موجب شده تا توانایی چارچوبهای قانونگذاری از حد رسانه های فردی تجاوز کند و همین امر منجر به کنار گذاشتن فرایند سیاسی از عرصهی قانونگذاری رسانههای جمعی شده است، فرایندی که عموماً بر یک واقعیت اجتماعی معین تمرکز دارد.
امروزه ظهور رسانههاي نوين در عصر اطلاعات به همراه تحولاتي که با گسترش حوزه تاثيرگذاري آنها حاصل شده است، بسياري از مفروضات و اصول پيشين را در به چالش طلبيدهاند.رسانههاي نوين چيزهايي را كه به چند رسانهاي یا بطور عاميانه ، همگرايي نوشته، صدا و تصوير به يك اندازه با هم تركيب ميكند همراه است.
تاکید این اصطلاح بر آن است که طبقه مسلط نه تنها از نظر سیاسی و اقتصادی جامعه را زیر نظارت دارد، بلکه شیوه خاص نگر خویش به جهان وانسان و روابط اجتماعی را نیز چنان همهگیر میکند که به صورت «عقل سلیم» در میآید و آنانی که زیر تسلط هستند این نگرش را همچون پارهای از «نظم طبیعی» جهان میپذیرند. آنچه از این بینش نتیجه میشود آن است که انقلاب نه تنها قدرت سیاسی و اقتصادی را از طبقهای به طبقهای دیگر میسپارد، بلکه از راه صورتهای تازهای از تجربه و آگاهی، میباید، «پیشوایی» دیگری بیافزاید.